ตอนที่ ๒
๑. อถสฺส สรีรํ ผรมานา ปญฺจวณฺณา ปีติ อุปฺปชฺชิ.
๒. โส สตฺถารํ ปูชิตุกาโม หุตฺวา “สเจ อิมํ สาฏกํ ทสฺสามิ เนว พฺราหฺมณิยา น มยฺหํ ปารุปนํ ภวิสฺสตี”ติ จินฺเตสิ.
๓. อถสฺส มจฺเฉรจิตฺตานํ สหสฺสํ อุปฺปชฺชิ ปุเนกํ สทฺธาจิตฺตํ อุปฺปชฺชิ.
๔. ตํ อภิภวิตฺวา ปุน มจฺเฉรสหสฺสํ อุปฺปชฺชิ.
๕. อิติสฺส พลวมจฺเฉรํ พนฺธิตฺวา คณฺหนฺตํ วิย สทฺธาจิตฺตํ ปฏิพาหติเยว.
๖. ตสฺส “ทสฺสามิ น ทสฺสามี”ติ จินฺเตนฺตสฺเสว ปฐมยาโม อปคโต มชฺฌิมยาโม สมฺปตฺโต.
๗. มชฺฌิมยาเม
สมฺปตฺเต ตสฺมิมฺปิ ทาตุ นาสกฺขิ.
๒. อ.
พราหมณ์นั้น เป็นผู้ใคร่เพื่ออันบูชา ซึ่งพระศาสดา เป็น คิดแล้ว ว่า ถ้าว่า อ. เรา
จักถวาย ซึ่งผ้าสาฎกผืนนี้ไซร้, (อ. ผ้าเป็นเครื่องห่ม) ของนางพราหมณี (จักมี)
หามิได้นั่นเทียว อ. ผ้าเป็นเครื่องห่ม ของเรา จักมี หามิได้ ดังนี้ ฯ
๓. ครั้งนั้น
อ. พัน แห่งจิตดวงประกอบพร้อมแล้วด้วยความตระหนี่ ท. เกิดขึ้นแล้ว แก่พราหมณ์นั้น,
อ. จิตดวงประกอบพร้อมแล้วด้วยศรัทธา ดวงหนึ่ง เกิดขึ้นแล้ว อีก,
๔. อ. พันแห่งจิตดวงประกอบพร้อมแล้วด้วยความตระหนี่
เกิดขึ้นแล้ว ครอบงำอยู่ ซึ่งจิตดวงประกอบพร้อมแล้วด้วยศรัทธาแม้นั้น อีก ฯ
๕. อ. ความตระหนี่มีกำลัง
แห่งพราหมณ์นั้น ราวกะว่าผูกถือเอาอยู่ ย่อมห้ามซึ่งจิตดวงประกอบพร้อมแล้วด้วยศรัทธานั่นเทียว
ด้วยประการฉะนี้ ฯ
๖. เมื่อพราหมณ์นั้น
คิดอยู่ว่า อ. เรา จักถวาย อ. เรา จักไม่ถวาย ดังนี้นั่นเทียว อ. ปฐมยาม
เป็นไปล่วงวิเศษแล้ว อ.มัชฌิมยาม ถึงพร้อมแล้ว ฯ
๗. ในลำดับนั้น
ครั้นเมื่อมัชฌิมยาม ถึงพร้อมแล้ว อ. พราหมณนั้น ไม่ได้อาจแล้ว เพื่ออันถวาย
ในมัชฌิมยามนั้น ฯ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น